بیش از یک سال پس از حمله موشکی ویرانگر ایران به یک محله مسکونی در شهر “باتیام”، بسیاری از خانوادهها هنوز به خانههای خود بازنگشتهاند. اکنون این شهر اسرائیلی علیه دولت ایران اقامه دعوی کرده است.بیش از یک سال پس از حمله موشکی ویرانگر ایران به یک محله مسکونی در شهر “باتیام”، بسیاری از خانوادهها هنوز به خانههای خود بازنگشتهاند. اکنون این شهر اسرائیلی علیه دولت ایران اقامه دعوی کرده است.
شبکه خبری تاگسشاو وابسته به تلویزیون یک آلمان گزارشی به قلم “بتینا مایر” روزنامهنگار این شبکه در تلآویو منتشر کرده است. این روزنامهنگار با ساکنان محلهای در شهر باتیام گفتوگو کرده و راوی داستان آنها شده است.
اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه وله
الی ییتسخیان یکی از ساکنان این محله میگوید: «این اسکلت ساختمان است؛ تمام چیزی که از خانهام باقی مانده».
ییتسخیان ویدئویی را در تلفن همراهش پخش میکند. در این ویدئو، تخریب بقایای یک ساختمان مسکونی ده طبقه در شهر باتیام، در جنوب تلآویو، دیده میشود.
این مرد بازنشسته تا تابستان گذشته در طبقه نهم این ساختمان زندگی میکرد. سپس موشکی از ایران که حدود ۵۰۰ کیلوگرم مواد منفجره حمل میکرد، به ساختمان اصابت کرد. این مرد در کانال زباله ساختمان جان سالم به در برد. او در همانجا صدای جان باختن همسایگانش را شنید.
دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید
ییتسخیان می گوید: «ما ۹ نفر در اتاق زباله بودیم. من همه را به آنجا بردم و خود را به درِ فولادی تکیه دادم. هنگام اصابت موشک، ساختمان بهشدت لرزید و صدای فریاد مردم را شنیدم.»
۹ نفر از همسایگانش جان باختند
نه نفر از همسایگان او کشته شدند. پیکر برخی از آنها چند روز بعد در میان آوار پیدا شد. الی بهسختی میتواند درباره آنها صحبت کند. این مرد ۵۵ ساله اشکی را از صورتش پاک میکند.
او همراه با خانهاش تقریباً همهچیز را از دست داد: آلبومهای عکس، اثاثیه منزل، اشیای قیمتی و خودروی شخصیاش. تنها چیزی که برایش باقی ماند، لباسهایی بود که هنگام حادثه بر تن داشت. او مبلغی بهعنوان غرامت از دولت دریافت کرد.
الی میگوید یک سال و سه ماه است که در هتل زندگی میکند. با اینکه تختخواب دارد، روی کاناپه مقابل تلویزیون میخوابد و برای به خواب رفتن به قرص نیاز دارد.
او میگوید: «انفجار پس از اصابت موشک باعث سوختن انسانها شد. بعد از تجربه چنین چیزی، دیگر هیچچیز برای آدم اهمیتی ندارد.»
او میگوید ۸۳۰ یورو بهعنوان کمک اولیه دریافت کرده است و ادامه میدهد: «هیچچیزی برایم باقی نمانده است. به همین دلیل اینجا ماندهام.»
شکایت در اورشلیم
دولت هزینههای هتل و اجاره مسکن را پرداخت میکند. بااینحال، بیش از ۵۰۰ خانواده هنوز نتوانستهاند به محله خود بازگردند.
به همین دلیل، زویکا بروت، شهردار باتیام، قصد دارد ایران را در قبال این خسارات مسئول بداند. او در اسرائیل و در دادگاه منطقهای اورشلیم علیه ایران شکایت کرده است.
شهردار برای خسارات وارده به زیرساختهای شهری، خواستار پرداخت ۷۰ میلیون یورو غرامت شده است.
پیام او روشن است: هرکس موشک شلیک کند، باید هزینه آن را نیز بپردازد.
بروت برای این منظور شخصاً به نیویورک سفر کرد تا نسخه دادخواست را در خیابان و بهصورت حضوری به نمایندهای از ایران تحویل دهد.
راهی برای آزادسازی منابع مالی
نیتزانا لایتنر، وکیل پرونده که مسئولیت پیگیری دعوی حقوقی علیه ایران را بر عهده دارد، میگوید بعید به نظر میرسد که ایران به این شکایت واکنش نشان دهد. بااینحال، ممکن است صدور حکم غیابی در دادگاه، زمینه آزادسازی منابع مالیای را فراهم کند که اسرائیل از محل معاملات قدیمی نفتی هنوز به ایران بدهکار است.
بیشتر بخوانید: نتانیاهو: در صورت تنشآفرینی ایران هر اقدامی محتمل خواهد بود
لایتنر میگوید: «اگر در این دادگاه پیروز شوم، درهای دادخواهی به روی همه کسانی در اسرائیل که از سوی ایران آسیب دیدهاند، اعم از شهروندان و شهرداریها، باز خواهد شد تا آنها نیز شکایتهای جداگانه خود را مطرح کنند.»
او اضافه میکند: «ایران باید در قبال تمام خساراتی که در اسرائیل ایجاد کرده است، پاسخگو باشد.»
تنها تعداد اندکی از ساکنان باقی ماندهاند
در حمله موشکی به باتیام، بیش از ۱۰۰ ساختمان آسیب دیدند که ۲۲ ساختمان از آنها باید تخریب شوند. حتی یک سال پس از این حادثه نیز این محله همچنان به شهری متروکه و شهر ارواح شباهت دارد. ریکی استرن یکی از معدود افرادی است که هنوز در این محله زندگی میکند.
او به ویرانیهای مقابل خانهاش اشاره میکند؛ حفرهای در دیوار ایجاد شده که از طریق آن میتوان داخل یک اتاق خواب را دید. کفشها، لباسها و یک دستگاه مایکروویو در میان آوار افتادهاند.
بسیاری از خانههای آسیبدیده با صفحات آبیرنگ و حصارها مسدود شدهاند. زیرزمین ساختمانی که ریکی هنگام اصابت موشک در آنجا زنده مانده بود نیز در همین محدوده قرار دارد. هنوز صندلیها و یک تخت در آنجا دیده میشوند.
“همه دچار آسیب روحی شدهاند”
ریکی استرن میگوید: «مادرم معمولاً هرگز به پناهگاه نمیرود. صدای انفجار را شنیدم و فهمیدم که موشک به ساختمان اصابت کرده است. فریاد زدم: مامان! مامان! خدا را شکر که او اینجا بود.»
ریکی در کنار محل اصابت موشک، در ساختمان محل سکونتش یک فروشگاه اجناس دستدوم اداره میکند.
او میگوید آپارتمانش آسیب چندانی ندیده است. اما چیزی که بیش از همه او را آزار میدهد، این است که همسایگانش خانههای خود را ترک کردهاند. او تنها مانده است.
ریکی میگوید: «چطور توانستند فرار کنند؟ چطور توانستند به همین سادگی همهچیز را رها کنند و بروند؟ به کجا؟ همه دچار آسیب روحی شدهاند.»
او میگوید بسیاری از همسایگانش به او گفتهاند هرچه را که میخواهد از خانههایشان بردارد، زیرا آنها دیگر بازنخواهند گشت.
بازسازی محله زمان زیادی خواهد برد
ممکن است سالها طول بکشد تا دوباره زندگی و جنبوجوش به این محله در باتیام بازگردد.
الی نیز قصد ندارد به آنجا برگردد. قرار است در محلی که ساختمان مسکونی او قرار داشت، تازه هفت سال دیگر یک برج مسکونی جدید ساخته شود.
الی هیچ انتظاری از شکایت حقوقی علیه ایران ندارد.
او در پایان میگوید که خودش ایرانیتبار است و والدینش زمانی از تهران به اسرائیل مهاجرت کردهاند.
وقتی از او پرسیده میشود آیا از حملات موشکی احتمالی در آینده میترسد، با پرسشی پاسخ میدهد: «از چه چیزی باید بترسم؟ من که از قبل همهچیزم را از دست دادهام.»
