اینکه رسایی و ثابتی و نظائر اینها بیانیۀ حمایت از تیم مذاکرهکننده و قالیباف را امضاء نکردند شاید در یک شرایط عادی میتوانست قابل تحسین هم باشد. شاید آنوقت میتوانستیم بگوییم اینها اهل رنگ و ریا نیستند و حاضر نیستند برای خوشآمد و بدآمد دیگران رای و نظرشان را تغییر بدهند. شاید در آنموقع عدمِ همراهی اینها با دیگر نمایندگان گواهی بود بر اصولگراییشان. اما حالا، یعنی وقتی که صهیونیستها و آمریکاییها کمر به نابودی ایران و ایرانی بستهاند این حرکات بچهگانه یک معنا بیشتر نمیدهد و آنهم اینکه این چند نمایندۀ خارجآهنگ نه تنها ذرهای درک سیاسی بلکه هیچ فهمی هم از ایران و ایرانی بودن ندارند. مگر میشود تا این اندازه خصومتهای سیاسی و جناحی را در تصمیماتِ کلانِ کشور دخالت داد؟
